Montujemy okna dachowe

Okna połaciowe powinny być szczelnie połączone z konstrukcją dachu i starannie ocieplone. Stanowią one wraz z połacią dachu jedną płaszczyzną. Najlepiej do wstawienia okien dachowych zatrudnić wysoko wykwalifikowaną ekipę dekarską, gdyż tylko w takich przypadkach można reklamować ewentualne błędy montażowe. Dobrej, jakości, gotowe akcesoria montażowe poprawiają izolacyjność okien dachowych, a także usprawniają pracę dekarzowi. Prawidłowy montaż pozwoli na zapobieganiu powstawania mostków termicznych powoduje wychładzanie wnęki okiennej. Głębsze osadzenie okna we wnęce dachowej poprawia termoizolację okna i są mniejsze straty ciepła spowodowane montażem. Można montować okna w na dwóch rożnych głębokościach w konstrukcji dachu, standardowej i obniżonej,. Ta druga metoda pozwala na osadzenie o 4 cm głębiej okna w konstrukcji dachowej, co daje mu bardziej estetyczny wygląd i większą termoizolację. Ważny jest również kształt wnęki okiennej. Na dole powinna być ona prostopadła do podłogi na górze zaś równoległa do niej. Takie posadowienie okna dachowego wraz z umieszczonym pod nim grzejnikiem poprawia cyrkulację powietrza i zapobiega powstawaniu i osadzaniu się pary wodnej. Nowością rynkową jest specjalny stelaż aluminiowy, który pozwala na łatwiejsze wykonanie wnęki okiennej z pomocą płyt kartonowo- gipsowych. Można także zastosować gotowe wnęki okienne z tworzywa sztucznego, które są trwałe i łatwe w utrzymaniu w czystości.

Pustaki styropianowe – szybki sposób na budowę

Sposób na szybka zabudowę domu jednorodzinnego jest zastosowanie pustaków wykonanych ze styropianu. Taka konstrukcja jest prosta, szybka, a wysokie parametry użytego materiału dodatkowo dodają walorów energooszczędności. Pustaki styropianowe zbudowane są z dwóch płyt połączonych żebrami. Od zewnętrznej strony pustak ma grubość od 5 do 25 cm, natomiast wewnętrzne ściany są zawsze o grubości 5 cm. Pustaki można w łatwy sposób docinać, co 5 cm. Ściany z takiego budulca są trwałe, wytrzymałe i ciepłe natomiast mają słaba izolacje akustyczną. Murowanie z pomocą styropianowego materiału polega na ustawianiu pustaków jeden na drugim i łączenie zatrzaskiem. Natomiast narożniki wykonuje się z kształtek. Wnętrze tak zmontowanej ściany wypełnia się gęstoplastycznym betonem, natomiast nadproża, wieńce i otwory okienne i drzwiowe należy dodatkowo zbroić. Najlepiej jest wypełniać betonem po położeniu trzech warstw pustaków styropianowych. Beton wypełnia się warstwami okrężnymi wzdłuż całej konstrukcji ścian. Należy zwrócić szczególną uwagę, by nie zabrudzić betonem brzegów kształtek, gdyż będą problemy w połączeniu ich z następnym szeregiem pustaków. Strop gęstożebrowy o konstrukcji betonowej z wypełnieniem z kształtek układa się po całkowitym zabetonowaniu i związaniu konstrukcji ścian. Na stropie parteru ustawia się ściankę kolankową, na której już można posadowić dach o budowie wieńcowej. Pokrycie dachowe układa się na styropianowych kształtkach , które dają sztywne poszycie dachu.

Przewody kominowe w domu jednorodzinnym

Prawidłowo wykonane przewody kominowe, odprowadzające spaliny są gwarancją bezpiecznego użytkowania budynku. Coraz częściej w zabudowie jednorodzinnej ogranicza się przewody kominowe do jednego umieszczając w nich ciągi spalinowe, gazowe i wentylacyjne. Dzięki takiemu rozwiązaniu ogranicza się zabudowanie powierzchni użytkowej. Ponadto konstrukcja komina musi być stabilna, wsparta na własnym fundamencie, więc postawienie jednego ogranicza koszty budowy. Najkorzystniejsze jest usytuowanie komina w centrum budynku. Jest to zgodne z naturalną cyrkulacją powietrza od okien usytuowanych na zewnątrz budynku do paleniska w centrum. Komin postawiony w szczytowej ścianie może powodować przemarzanie w trakcie mroźnej zimy, dlatego należy go porządnie ocieplać, co także podnosi koszty budowy domu jednorodzinnego. Każdy komin musi mieć fundament w formie oddzielnej stopy lub poszerzonej ławy i ściany fundamentowej. Komin może być murowany z pustaków ceramicznych lub cegieł z wkładem stalowym, ceramicznym lub bez niego. Pustaki obmurowuje się cegłami. Przerwy pomiędzy poszczególnymi ciągami kominowymi muszą mieć, co najmniej 12 cm. Ocieplenia wymagają jedynie instalacje wentylacyjne, które biegną przez pomieszczenia nieogrzewane, a także fragment komin wystający ponad połacie dachowe. Zapewni to prawidłowy ciąg i cyrkulację powietrza. Szczyt komina zakańcza się tak zwaną czapką ze zbrojonego betonu. Zapobiega to wpadaniu do komina opadu atmosferycznego.

Drewniany dom w miasteczku

Niewielki domek jak z bajki z drewnianymi ścianami i spadzistym dachem . Na parterze u szczytu domu jest taras, a na piętrze ponad nim balkon. Dom urzeka swoją swojskością i jest doskonały nie tylko na weekendowe wypady lecz także do zamieszkania przez cały rok. Niewielki , bo posiadający jedynie niecałe 70 metrów kwadratowych powierzchni domek zbudowano z drewnianych bali. Zewnętrzną strukturę drewna pozostawiono nieotynkowaną. Elewację w wiejskim stylu uzupełniają drewniane okna z zewnętrznymi okiennicami. Efekt przytulności został wzmocniony wykończeniem wnętrz z naturalnych materiałów, a także tarasem na słonecznej części domu. Na parterze znajduje się kuchnia ze spiżarnią, niewielki salon, łazienka i gabinet. Natomiast piętro zajęte jest przez dwie sypialnie i wspólną dla nich większą łazienkę. Przy wejściu do domu urzeka swą urodą stary, żeliwny piec postawiony dla kontrastu na ścianie pokrytej białymi, lśniącymi kafelkami. W tej ścianie kryją się przewody kominowe. W kuchni pozostawiono na ścianach naturalną fakturę drewna. Do tego drewniana podłoga i sufit. Wyposażenie kuchni miesza elementy nowoczesne( szafki kuchenne, urządzenia AGD i armatura) ze starymi ( stary kredens do przechowywania naczyń) Kuchnia otwarta jest na salonik. W saloniku część ścian pozostawiono drewnianymi, lecz by ciemna struktura drewna nie przytoczyła przestrzeni część ścian została otynkowana i pomalowana białą farbą. Sypialnie przywodzą na myśl sielskość. Proste, drewniane łóżka uzupełniono baldachimami, na których powiewają białe, cieniutkie materie wykończone koronkami.

Kamienne blaty w kuchni

Blaty kuchenne wykonane z naturalnego kamienia dają wrażenie elegancji, dostatku i trwałości. Od blatu kuchennego wymagamy, by był wytrzymały. Wbrew powszechnej opinii część kamiennych blatów szybko się niszczy i są kłopotliwe w konserwacji. Trzeba wiedzieć z jakiego rodzaju kamienia zostały wykonane i jak się taki kamień czyści. Cześć preparatów do usuwania rdzy i kamienia niszczy odporne kamienie. Najczęściej blaty kuchenne zrobione są z granitu, marmuru, trawertynu czy łupka. Każdy z nich robiony na zamówienie, polerowany, impregnowany i często również woskowany. Najlepszym i najtrwalszym materiałem na blat kuchenny jest granit. Ma różne odcienie, atrakcyjny rysunek i efektywną paletę barw. Jest trwały, odporny na ścieranie, zabrudzenie i na wiele czynników chemicznych. Marmurowe blaty uznawane są za oznakę luksusu i cenione za walory estetyczne. Nie powinno się z niego robić blatów kuchennych bo się ściera, matowieje i rysuje. Działają na niego niekorzystnie kwasy, nawet słaby kwas jabłkowy i Chylonie tłuszcz. Jest bardzo trudny w konserwacji. Trawertyn jest cenionym elementem wystroju wnętrz, bo ma ładną fakturę i barwę kremowo- różowo-beżową. Po wypolerowaniu staje się jeszcze bardziej wyrazista. Skała porowata dlatego na blaty kuchenne nadaje się tylko po wypełnieniu porów specjalna żywicą. Łupek jest grafitowy, szary, szarozielony, oliwkowy lub brązowy. Na blaty wykorzystywane są jedynie łupki szlifowane, zaimpregnowane i woskowane. Łupek to skała osadowa o dużej twardości, dlatego jest odporny na ścieranie i uszkodzenia mechaniczne. Nieszlifowaną powierzchnie trudno jest utrzymać w czystości.

Siedlisko w starym stylu

W samym sercu lasu z daleka od cywilizacji znajduje się budynek z sosnowego drewna postawiony na kamiennych fundamentach, na kształt starej, kaszubskiej chałupy. Pomalowany z zewnątrz na zielony kolor z czerwonym dachem idealnie wpasował się w krajobraz lasu. Dom o powierzchni 142 metrów kwadratowych parterowy z poddaszem użytkowym zbudowany jest wyłącznie z drewna. Drewno jest także wszechobecne w domu, drewniane ściany, sufity, a także ręcznie robione meble. Na parterze prócz łazienki jest jedno pomieszczenie dzienne składające się z salonu, jadalni i kuchni. Kuchenne ściany pomalowane na pistacjowy kolor z drewnianymi, turkusowymi szafkami dają bardzo radosne wrażenie. Ciemną, dębową podłogę ozdobiono w części salonowej białymi wzorami. Tam też postawiono dwie żeliwne kozy ogrzewające pokój dzienny zimą. Całość pomieszczenia na parterze poza łazienką utrzymana w pistacjowo- turkusowo- błękitnej tonacji z dodatkami w kolorze czerwieni( okna w salonie), chabrowego( okna kuchenne i drzwi wejściowe). Skromnie urządzona łazienka z niebieskimi , również drewnianymi ścianami i podłogą z surowego drewna zwraca na siebie uwagę czerwoną wanną w klasycznym kształcie na nóżkach. Na piętrze znajduje się tylko pomieszczenie gospodarcze i sypialnia. Wszystko również drewniane utrzymane w tej samej palecie barw co parter budynku. Całość domu sprawia , że wchodząc do niego czujemy się jakbyśmy się o sto lat cofnęli w czasie. Jest wyciszony, sielski i odizolowany od wszelkiej cywilizacji.

Ciekawy pomysł na gabinet

Czasami mamy do dyspozycji jedyny pokój dzienny, w którym jemy, śpimy, przygotowujemy posiłki, odpoczywamy i pracujemy. W takim przypadku możemy wydzielić miejsce do pracy, które jest oddzielnie, a jednocześni razem. Wyraźne wydzielenie gabinetu polega na oddzieleniu go od strefy kuchennej regalem, na którego tylnej ściance zamontowano półprzeźroczyste płyty z pleksi. Powstała w ten sposób wydzielona przestrzeń jest doświetlona. Na górnej krawędzi regalu ustawiono niewielkie lampki halogenowe, które doświetlają miejsce pracy wieczorem. Cały regał wraz wyposażeniem gabineciku i biurkiem wykonano z drewna czereśniowego. Dzięki temu zabiegowi od strony salonu powstała czereśniowa wyspa. Miejsce do pracy jest widoczne od strony strefy wypoczynkowej. Sprzęt biurowy ustawiono w taki sposób, by nie było go widać z pokoju dziennego. Widać jedynie książki, płyty CD oraz dekoracyjne drobiazgi. Natomiast od strony kuchennej gabinet jest prawie niewidoczny zza półprzeźroczystej ścianki .Wyglądem przypomina dużą, przeszkloną szafę, która stanowi również element dekoracyjny. Przy ściance gabinetu usytuowano ciąg szafek kuchennych z blatem roboczym. Dzięki temu zabiegowi, prawie nie zauważa się przegrody, jaką stanowi ściana regału gabinetu. Czereśniowe wyposażenie pokoiku do pracy współgra z podłogą w podobnym kolorze. Ściany w kolorze czystej bieli stanowią tło i wyciszenie już i tak ekspresyjnego wyposażenia salonu, jakim jest gabinet. Pomysł jest do wykorzystania w dużych pokojach dziennych.

Kompaktowy pokój młodzieżowy

Pokój nastolatka nie łatwo jest zaaranżować, bo musi on spełniać kilka funkcji jednocześnie. Musi być sypialnią, pokojem dziennym, wypoczynkowym, a także miejscem do pracy. Kompaktowa przestrzeń nie tylko ma być funkcjonalna ale i estetyczna. Trudno jest to zaaranżować, bo nagromadzone sprzęty w jednym miejscu sprawiają wrażenie bałaganu, a co dopiero mówić o estetyce. Wyjściem z sytuacji mogą być minimalistyczne sprzęty i ascetyczny wystrój. Pomimo umieszczenia wielu mebli nie sprawia on wrażenia mniejszego. Na środku pokoju ustawiono biurko na kółkach z komputerem i wygodny fotel. W razie potrzeby stolik można przesunąć na bok. Jedną ze ścian całą pokryto szafą od podłogi po sufit z zastosowaniem drzwi przesuwanych. Pozwala to uniknąć bałaganu, gdyż większość rzeczy ląduje właśnie w szafie. Jest to nie tylko miejsce na garderobę nastolatka lecz także jego biblioteka. Należy pamiętać, że nastolatki nie pałają zbytnim pędem do sprzątania. Po przeciwległej stronie szafy wnękę wykorzystano na sypialnie ustawiając w niej składaną kanapę. Tę przestrzeń można oddzielić za pomocą składanej rolety zamocowanej przy suficie. Ściany pokoju pokryto kremową farbą, w podobnej tonacji jest jasna szafa. Natomiast podłoga wyraźnie kontrastuje ciepłą, czereśniowa barwą drewna. Sprzęty minimalistyczne, nawet obudowa komputera i biurko z szklanym blatem i prostymi, chromowanymi nogami. Jedynym mocnym akcentem jest granatowy, tapicerowany fotel.

Miejsce do pracy

W dużym, przestronnym pokoju łatwo jest urządzić miejsce do pracy, zwłaszcza, gdy mamy do czynienia z przestrzenią przepełnioną naturalnym światłem. Nie każdy może sobie pozwolić na gabinet, nawet jak mieszka w domu jednorodzinnym. Często młode małżeństwa z dziećmi raczej wolą pokoje dziecięce czy pokój gościny niż gabinet. Lecz łatwo jest wydzielić niewielką strefę do pracy w pokoju dziennym. Takie miejsce nie powinno się kłócić z główną funkcją pomieszczenia, a sprzęty w salonie łatwo jest poprzestawiać. Mając dużą przestrzeń do dyspozycji można nietypowo postawić masywne biurko prawie na środku pokoju. Zwłaszcza, gdy z tego miejsca mamy piękny widok na zewnątrz. Widok na bujną przyrodę pozwala na chwilę relaksu, zielony kolor idealnie koi nerwy i uspokaja. Jest to korzystne dla osób, które na pracę w domu poświęcają dużo czasu. Takie miejsce z widokiem na zieleń pozwoli odpocząć oczom. Od tylnej strony biurka przysunięto do niego kanapę. Ze strony wypoczynkowej biurko jest prawie niewidoczne, zasłonięte masywnym siedziskiem. Siedząc na kanapie można w przenośni i dosłownie zostawić pracę z tyłu. Masywne, stare biurko stwarza pozorną przegrodę pomiędzy miejscem do pracy, a miejscem wypoczynku i relaksu. Cały salon umeblowany jest eleganckimi, prostymi sprzętami o ponadczasowych formach i utrzymany jest w stonowanych kolorach, co dodatkowo idealnie służy zarówno pracy jak i wypoczynkowi.

Ścieżki z kostki

Ścieżki przed domem z betonowej kostki są ładne i trwale. Dzięki nim łatwiej jest utrzymać porządek wokół domu. Różnorodność kolorów i kształtów kostek betonowych dostępnych na rynku sprawia, że możemy je dobrać pod kolor elewacji domy. Ciekawą propozycją jest kostka szlachetna, do produkcji, której używa się marmuru, bazaltu, porfiru i granitu. Jej powierzchnia przypomina naturalny kamień Ładnie można ją łączyć z prawdziwym granitem czy marmurem. Można także wybrać zwłaszcza do domu tradycyjnego kostkę o nieregularnym kształcie, postarzaną, która wyglądem przypomina antyczny bruk. Do nowoczesnej architektury znacznie lepiej będą pasować kostki o kształtach geometrycznych. Kostki betonowe mają od 4 do 10 centymetrów grubości. Wybór zależy od miejsca, w którym chcemy kostkę położyć. Na ścieżkach, po których wyłącznie poruszamy się pieszo kładziemy kostkę do 7 cm grubości, natomiast na podjazdach samochodów, co najmniej 8 centymetrową. Wytrzymałość nawierzchni z kostki brukowej jest uzależniona od twardości podłoża. Im twardsze podłoże tym cieńszą kostkę możemy położyć. Kostkę brukową możemy wykorzystać nie tylko na ścieżki w ogrodzie i dróżki, lecz także okalać nimi rabaty z kwiatami czy innymi roślinami ogrodowymi. Za ich pomocą pokryjemy duże przestrzenią jak tarasy czy place pod garażem lub nawet części podwórka. Można z nich układać mozaiki z różnokolorowych kostek betonowych.